Het doel was eenvoudig: mensen leren hoe zij zelf Calabash Cistern kunnen bouwen om regenwater op te vangen en op te slaan als schoon drinkwater. Wat begon als een training groeide uit tot iets veel groters.

In Ndoungue en Mbouo leerden de metselaars stap voor stap hoe een Calabash Cistern wordt gebouwd. Tijdens de training werden verschillende cisternen gerealiseerd, waardoor theorie en praktijk direct samenkwamen. Voor ons is dat een belangrijk uitgangspunt. We bouwen niet zelf overal cisternen. We delen kennis, leiden mensen op en zorgen ervoor dat die kennis lokaal aanwezig blijft. Wanneer een training is afgerond, kunnen de metselaars zelfstandig verder.

Eigenaarschap vanaf het begin

Tijdens het project bleek opnieuw hoe belangrijk eigenaarschap is. De gemeenschappen die een Calabash Cistern wilden bouwen, droegen zelf bij aan de kosten. Zij zorgden voor materialen, voedsel en onderdak voor de metselaars. Het project ondersteunde de rest. Daardoor ontstaat betrokkenheid. Mensen investeren niet alleen in een waterreservoir, maar ook in hun eigen toekomst. Deze aanpak zorgt ervoor dat projecten blijven bestaan, ook wanneer onze ondersteuning stopt.

Samen leren en verbeteren

Niet alles verliep meteen zoals gepland. Soms waren materialen niet beschikbaar. Soms werden afspraken niet nagekomen. Ook bleek dat enkele nieuwe bezitters hun dakgoot nog niet hadden aangesloten op de Calabash Cistern. Juist daarin zit een belangrijk onderdeel van onze werkwijze. We blijven betrokken, leren van ervaringen en verbeteren waar nodig. Niet door alles over te nemen, maar door samen oplossingen te zoeken. Zo groeit niet alleen het aantal cisternen, maar ook de kennis en organisatiekracht binnen de gemeenschap.

Van project naar lokale beweging

De belangstelling voor de Calabash groeide snel. Steeds meer regio’s wilden deelnemen en steeds vaker kregen de metselaars nieuwe opdrachten. Dankzij extra steun konden uiteindelijk niet één, maar twee Calabash Cisterns per regio worden aangeboden. Daarmee verspreidde het concept zich steeds verder door Kameroen. Wat begon met vier opgeleide metselaars leidde tot nieuwe bouwprojecten, nieuwe samenwerkingen en groeiend lokaal vakmanschap.

Meer dan een waterreservoir

Een Calabash Cistern is meer dan een plek om water op te slaan. Schoon drinkwater betekent minder ziekte, minder tijd kwijt aan het halen van water en meer mogelijkheden voor gezinnen om zich te ontwikkelen. Het betekent ook dat kennis lokaal blijft en dat gemeenschappen steeds zelfstandiger worden. Daarom geloven wij niet alleen in het bouwen van de waterreservoirs zelf, maar vooral in het opleiden van mensen.

Een eenvoudige oplossing die blijft werken

Het project in Kameroen laat zien waar wij voor staan: lokale vakmensen opleiden, werken met lokale materialen, eigenaarschap stimuleren en gemeenschappen helpen om zelfstandig verder te gaan. Want uiteindelijk is ons doel niet om overal zelf waterreservoirs te bouwen. Ons doel is dat mensen dat zelf kunnen. En blijven doen.

Ruim twintig jaar geleden woonde en werkte Paul in een afgelegen dorp tussen de rijstvelden van West-Afrika. Daar zag hij iets wat voor veel mensen dagelijkse realiteit is, maar waar hij als Nederlander nooit eerder echt bij had stilgestaan: de voortdurende zoektocht naar schoon drinkwater.

Iedere ochtend stonden vrouwen uren eerder op om water te halen voor hun gezin. Vaak ging het om lange afstanden en bronnen waarvan de kwaliteit onzeker was. Toch werd het werk iedere dag opnieuw gedaan, zonder klagen. Die ervaring liet Paul niet meer los.

De sleutel tot wat later zijn levenswerk zou worden, kreeg hij van een lokale vriend. Toen bezoekers uit Nederland vroegen hoe zij het dorp konden helpen, kwam het antwoord niet in de vorm van een school, een kerk of een gezondheidscentrum.

“Help ons aan drinkwater.”

Wat volgde was geen groots masterplan. Paul begon als amateur, gedreven door nieuwsgierigheid en betrokkenheid. Samen met lokale partners ging hij op zoek naar een oplossing die betaalbaar, praktisch en duurzaam zou zijn. Een oplossing die niet afhankelijk was van ingewikkelde techniek of voortdurende hulp van buitenaf.

Zo ontstond uiteindelijk de Calabash Cistern.

Het idee was verrassend eenvoudig: vang regenwater op wanneer het valt en sla het op als schoon drinkwater, dicht bij huis. Het waterreservoir kon worden gebouwd met lokaal beschikbare materialen en door lokale metselaars. Daarmee werd niet alleen water beschikbaar gemaakt, maar bleef ook de kennis achter in de gemeenschap.

Voor Paul ging het nooit alleen om een waterreservoir.

Hij geloofde dat duurzame verandering ontstaat wanneer mensen zelf eigenaar worden van de oplossing. Daarom stonden training, vakmanschap en kennisoverdracht altijd centraal. Lokale metselaars werden opgeleid. Nieuwe trainers deelden hun kennis met anderen. Gemeenschappen investeerden zelf mee in hun eigen voorziening. Stap voor stap ontstonden projecten die zelfstandig konden doorgroeien.

Wat begon in één dorp groeide uit tot een internationale beweging.

Door de jaren heen werden duizenden Calabash Cisterns gebouwd in dorpen, op eilanden en in afgelegen gebieden verspreid over Afrika. Steeds meer mensen sloten zich aan bij wat Paul graag de Calabash Family noemde: een internationaal netwerk van projectleiders, metselaars, trainers, vrijwilligers, donateurs en gemeenschappen die dezelfde overtuiging delen. Die overtuiging is eenvoudig.

Grote problemen vragen niet altijd om ingewikkelde oplossingen. Soms begint verandering met regen die anders verloren zou gaan. Met een metselaar die een nieuw vak leert. Met een gemeenschap die besluit zelf verantwoordelijkheid te nemen voor haar toekomst.

In de laatste jaren van zijn leven werkte Paul aan het vastleggen van de lessen, verhalen en ontmoetingen uit meer dan twintig jaar praktijkervaring. Dat resulteerde in het boek The Journey of the Calabash Cistern, een rijk geïllustreerd document waarin niet alleen de techniek, maar vooral de mensen centraal staan.

Op 28 januari 2026 overleed Paul onverwacht. Zijn overlijden raakte de mensen met wie hij jarenlang had samengewerkt diep, zowel in Nederland als ver daarbuiten.

Zijn gedachtegoed leeft echter voort.

In de duizenden waterreservoirs die dagelijks worden gebruikt. In de metselaars die hun vak doorgeven aan een volgende generatie. In de gemeenschappen die steeds zelfstandiger worden. En in de mensen die blijven geloven in hetzelfde eenvoudige idee waarmee het ooit begon:

“Vang regen op wanneer die valt, zodat er water is wanneer het nodig is.”