Meebewgen met de Frafa – de grens over naar Burkina Faso

In de zomer van 2024 kregen we een bijzondere vraag van de metselaars die we eerder hadden opgeleid in het noorden van Ghana. Zij zagen dat er net over de grens, in Burkina Faso, een groot tekort was aan schoon drinkwater. Hun vraag was eenvoudig: mogen wij daar ook Calabash Cisterns bouwen?

Een grens op papier

De grens tussen Ghana en Burkina Faso werd ooit getrokken tijdens de koloniale verdeling van Afrika. Voor de mensen die er wonen betekent die grens echter weinig. Aan beide kanten wordt dezelfde taal gesproken en leven families verspreid over twee landen.

Het idee ontstond om niet alleen waterreservoirs te bouwen, maar ook nieuwe metselaars op te leiden. Zo zouden meer gemeenschappen toegang krijgen tot schoon drinkwater én zou de kennis lokaal beschikbaar blijven. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan.

Elke dag de grens over

Het passeren van de grens was aanvankelijk bijna onmogelijk. Dankzij de medewerking van lokale autoriteiten en douanebeambten kwam er uiteindelijk toch een oplossing.

De trainers verbleven in Bongo, aan de Ghanese kant van de grens. Elke ochtend stapten zij op de brommer richting Burkina Faso, waar op twee locaties zes metselaars werden opgeleid.

Wat begon als een training groeide al snel uit tot een lokaal initiatief. Terwijl het project nog liep, werden de eerste nieuwe Calabash Cisterns al gebouwd. Binnen korte tijd stonden er tien nieuwe waterreservoirs.

Oude bekenden, nieuwe kansen

Na de trainingen in Burkina Faso reisde het team verder langs bestaande projecten. Verschillende eerder gebouwde Calabash Cisterns werden bezocht en gecontroleerd. Het was bemoedigend om te zien dat veel waterreservoirs nog altijd goed functioneerden en intensief werden gebruikt.

Onderweg werden oude vrienden en lokale partners ontmoet, mensen die al jarenlang betrokken zijn bij de verspreiding van de Calabash. Het bevestigde opnieuw hoe belangrijk lokale samenwerking is voor het succes van de projecten.

Ver weg van alles

Veel dorpen in deze regio liggen ver van grote steden en zijn voor hun drinkwater afhankelijk van rivieren en seizoensgebonden bronnen. Juist daar maakt een Calabash Cistern het verschil.

Op meerdere locaties werden opnieuw metselaars opgeleid. Al snel ontstonden twee actieve groepen die zelfstandig verder konden bouwen. Inmiddels worden er wekelijks nieuwe waterreservoirs gerealiseerd.

Een beweging die verder groeit

In slechts vier weken tijd kwam er veel in beweging. Nieuwe metselaars werden opgeleid, nieuwe gebieden maakten kennis met regenwateropvang en bestaande projecten groeiden verder door.

Voor ons laat deze reis zien waar de kracht van de Calabash Family ligt. Niet in het bouwen van zoveel mogelijk waterreservoirs, maar in het opleiden van mensen die hun kennis weer doorgeven aan anderen.

Zo verspreidt het idee zich van dorp naar dorp, van gemeenschap naar gemeenschap en zelfs over landsgrenzen heen. En zo krijgen steeds meer families toegang tot schoon drinkwater, dichtbij huis.